Pillion ไม่ใช่แค่หนัง LGBTQ+ หรือ dom-com แห่งปี แต่เป็นหนังรักที่ดีสุดเรื่องหนึ่งเท่าที่เราดูมาในช่วงนี้ เป็นความรักความสัมพันธ์ที่เรารู้สึกว่า… ในชีวิตจริง มีคนประสบอยู่เยอะมาก… นั่นก็คือ เรื่องราวของคนที่ติดอยู่ใน toxic relationship คนที่ไม่กล้าพูดความต้องการของตัวเองให้อีกฝ่ายรับรู้ จนไปถึงคนที่ยังค้นหาตัวเองไม่เจอ
Colin (Harry Melling จาก Harry Potter) ชายหนุ่มที่ยังอยู่บ้านเดียวกับพ่อแม่ ทำงานประจำที่เป็น routine job น่าเบื่อ บางคืนไปร้องเพลงในร้านอาหารกับพ่อ แต่เขาก็รู้สึกว่ายังไม่เจอชีวิตของตัวเอง ไม่มีความมั่นใจ และไม่รู้ว่าตัวเองชอบอะไร จนกระทั่งเขาได้พบกับ Ray (Alexander Skarsgård จาก The Legend of Tarzan) ไบค์เกอร์หนุ่มเทพบุตรสุดแซ่บ ชีวิตของเขาก็เปลี่ยนไป เริ่มมีสีสันและความตื่นเต้น และค้นพบตัวเอง
โดยผิวเผิน เรารู้สึกว่า ความสัมพันธ์ระหว่าง Colin กับ Ray มันค่อนข้าง toxic เรารู้สึกอึดอัดมาก ๆ มันเหมือน Colin เป็นฝ่ายยอมและทำให้ Ray ทุกอย่าง จนแทบจะสูญเสียตัวตน แล้ว Ray ก็ยังไม่ทรีตให้ Colin อยู่ในสถานะคนรัก หรือกระทั่ง… เป็นมนุษย์เลย มันทำให้คนดูหรือคนนอกอย่างเรามีความรู้สึกเหมือนตัวละครแม่ของ Colin ในเรื่อง ที่เป็นห่วง อยากให้ Colin เจอกับความรักความสัมพันธ์ที่ดีกว่านี้ เราตัดสินคิดแทน และลืมไปว่า สิ่งที่เราชอบหรือคิดเห็นว่าดีมันอาจจะไม่ใช่สิ่งคนทุกคนต้องการก็ได้
แต่ละคนมีความชอบ ความต้องการ และรสนิยมแตกต่างกัน บางคนอาจชอบแนว BDSM บางคนอาจพอใจกับการอยู่ในความสัมพันธ์ที่เป็นคนที่ทุ่มเทให้คนรักอยู่ฝ่ายเดียว เช่น Colin ที่เขาก็ดูมีความสุขของเขาจริง ๆ ณ ตอนอยู่กับ Ray เมื่อเทียบกับตอนที่เขาอยู่คนเดียวหรือตอนที่ใช้ชีวิตประจำวันปกติของเขา แต่สิ่งที่เขาต้องค่อย ๆ ฝึกฝนและเรียนรู้ระหว่างทาง นอกจากสกิลการ BJ ก็คือ เขาต้องการอะไรและไม่ต้องการอะไรอีกบ้างในความสัมพันธ์ และที่สำคัญคือต้องบาลานซ์ และต้อง express ความคิด ความรู้สึก และความต้องการของเราให้อีกฝ่ายรับรู้ โดยไม่ต้องกลัวว่า การพูดออกไปตรง ๆ จะนำไปสู่จุดจบของความสัมพันธ์หรือกลับไปอยู่คนเดียวอีกครั้ง
เรื่องราวของคู่ในหนังเป็นหนึ่งในตัวอย่างของบทเรียนความสัมพันธ์ที่ว่า การเดทคือการเรียนรู้หรือรู้จักตัวเองมากกว่าทำความรู้จักอีกฝ่าย ที่สำคัญหนังทำให้เราเข้าใจตัวตนของคนที่แตกต่างจากเรา และมองโลกผ่านมุมมองของเขาก่อนจะตัดสินมากขึ้น ฉากเซ็กส์ในหนังแต่ละฉากก็ล้วนเป็นฉากที่สำคัญต่อเส้นเรื่องจริง ๆ
ดังนั้น เราจึงพูดได้ว่า Pillion จึงเป็นหนังที่ Fifty Shades of Grey ควรจะเป็นตั้งแต่สิบปีที่แล้ว.
